„Od dziecka coś mnie ciągnęło do tworzenia” - to zdanie pojawia się w wielu historiach artystów i chociaż brzmi jak banał, zwykle jest prawdziwe. W moim przypadku też.

Rysowałem wszędzie - w zeszytach, na marginesach, na przypadkowych kartkach. Zamiast notatek zostawały szkice postaci i miejsc, które wydawały mi się ciekawsze niż to, co działo się wokół.

Surrealizm pojawił się naturalnie - rzeczywistość nigdy mnie do końca nie przekonywała.

Wybrałem ten kierunek nie tylko jako estetykę, ale jako sposób myślenia i patrzenia na świat. Z czasem zacząłem eksplorować również przestrzeń realizmu magicznego - jako przekształcanie tego, co realne, w coś, co zaczyna wymykać się logice, a jednocześnie pozostaje dziwnie znajome.

Surrealiści często są postrzegani jako szaleńcy, marzyciele.
Ale czy w tak chaotycznej rzeczywistości, w której żyjemy, kierowanie się wyłącznie racjonalizmem i logiką nie jest czystym szaleństwem?

​

Nie ukończyłem uczelni artystycznej.

Moja droga rozwijała się poza tym schematem - poprzez lata nauki od doświadczonych artystów, własnych poszukiwań, pracy, eksperymentów i konsekwentnego budowania twórczego języka.
Potrzeba swobody była u mnie zawsze silniejsza niż potrzeba dopasowania się do gotowych ram.
Zamiast akademickich zasad - intuicja, eksperyment, muzyka i nieustające rozmyślanie.
To prowadzi mnie do obrazów, które są czymś między snem, przeczuciem a emocjonalną autopsją.

Był moment, w którym próbowałem przestać.

Zmęczenie, frustracja, wypalenie - chwila, w której to, co miało być naturalne, zaczyna ciążyć i tracić sens. Coś, co prędzej czy później spotyka wielu twórców idących własną drogą.
Odciąłem się od malowania na kilka miesięcy. W teorii miało być lżej. W praktyce - tylko gorzej.
Brakowało mi tej przestrzeni, w której mogę się wyłączyć, a jednocześnie naprawdę być.
Z perspektywy czasu widzę, że to był raczej test niż koniec.
Powrót nie wynikał z decyzji o „kontynuowaniu kariery”, ale z wewnętrznej potrzeby - tej samej, która była obecna od początku.

Dziś moja twórczość koncentruje się głównie wokół cyklu „Time”, który stał się przestrzenią do rozwijania własnego języka wizualnego i symbolicznego.

To właśnie w nim najpełniej łączę motywy czasu, decyzji, przypadku i struktur, które tylko pozornie wydają się logiczne i stabilne, a w rzeczywistości potrafią zmienić się pod wpływem jednego ruchu.
Wraz z rozwojem cyklu zacząłem domykać każdą pracę krótkim manifestem, często umieszczonym z tyłu obrazu. W tej idei obraz przestaje być pojedynczym kadrem - staje się częścią większej, spójnej historii.

​

Nie są to jednak zamknięte opowieści.

W moich pracach zostawiam przestrzeń - nie jako pustkę, ale jako miejsce, w którym coś może wydarzyć się po stronie odbiorcy. Czasem to pierwsze skojarzenie, czasem coś, co przychodzi dopiero po czasie, w odpowiednim momencie.
Interesuje mnie właśnie ten moment, w którym odbiorca przestaje tylko patrzeć, a zaczyna „czytać” obraz po swojemu.
 

Tworzę w swoim tempie - czasem intensywnie, czasem w ciszy. Często towarzyszy mi muzyka.

Nie traktuję sztuki jako produkcji, ale jako proces wymagający czasu, skupienia i momentów zatrzymania.
Moje obrazy można też określić jako osobiste mapy stanów psychicznych i symbolicznych krajobrazów - czasem melancholijnych, czasem absurdalnych, zawsze zawieszonych gdzieś pomiędzy znaczeniem a przeczuciem.
Inspiruje mnie psychologia oraz obserwacja ludzi i ich relacji - zarówno z innymi, jak i z samymi sobą - a także to, co kryje się pod powierzchnią codzienności.

Tworzę pod pseudonimem „Asensir”, który od początku jest integralną częścią mojej twórczości.

Dziś funkcjonuję równolegle pod nazwiskiem i pseudonimem - nie jako rozdzielenie, ale jako spójny przekaz, uzupełniony o konkretnego autora, nadal pozostawiając twórczość na pierwszym planie.
„Asensir” nie jest maską.
To świadomie zbudowana przestrzeń, w której obraz może istnieć bez konieczności konkurowania z osobą, która go stworzyła.

W świecie, w którym twórca często staje się bardziej widoczny niż to, co tworzy, interesuje mnie odwrócenie tej proporcji.

Nie pokazuję swojego wizerunku nie dlatego, że chcę zniknąć czy coś ukryć, ale dlatego, że wolę zostawić więcej miejsca na samą sztukę.
Kiedy wszystko wokół krzyczy: „Zobacz mnie!”, obieram inny kierunek: „Zatrzymaj się i popatrz. Ale nie na mnie.”
 

Moje prace znajdują się w prywatnych kolekcjach w Polsce oraz za granicą, a ich obecność na rynku buduję m.in. poprzez regularną współpracę z DESA Unicum w ramach aukcji Młodej Sztuki.
Konsekwentnie rozwijam swoją drogę poza klasycznym schematem obecności wystawienniczej - koncentrując się na pracy, spójności i długoterminowym budowaniu wartości, zamiast szybkiej widoczności.
 

Nie traktuję sztuki jako odpowiedzi.
Bardziej jako zestaw pytań, które z czasem zaczynają mieć coraz więcej sensu.
Czy dzisiaj sztuka jeszcze coś zmienia?
Czy moja sztuka coś zmieni?
Nie wiem.
Ale wiem, że jeśli chociaż jeden obraz zostanie w czyjejś głowie na dłużej - nie jako dekoracja, ale jako myśl, która wraca - to znaczy, że to wszystko miało sens.